A agricultura capitalista industrializouse pensando só nos beneficios mercantís provocando a ruína das familias dedicadas á pequena agricultura ou ganadería campesiña, maioría nos países do chamado Terceiro Mundo e minoría en constante resistencia nos nosos países.

O pasado 16 de outubro celebrouse o día consagrado polas Nacións Unidas ao dereito á Alimentación. A falta dunha alimentación suficiente é unha das vergoñas coas que nos levantamos e transitamos os 365 días do ano. As fórmulas para combater pobreza e fame son sinxelas pero faltan a ética e audacia suficientes para recoñecer que o modelo de sociedade capitalista existente é a raíz destes (e doutros) males. A agricultura capitalista industrializouse pensando só nos beneficios mercantís provocando a ruína das familias dedicadas á pequena agricultura ou ganadería campesiña, maioría nos países do chamado Terceiro Mundo e minoría en constante resistencia nos nosos países. As (poucas) normas políticas de regulación existentes respecto diso só agudizan o problema pois o seu deseño favorece a competencia e o dumping entre eses mesmos campesiños e as grandes corporacións da alimentación, tanto no sector produtivo como no da distribución, rematando así a faena.

Irrita observar como algunhas destas mesmas multinacionais queren enganarnos, por exemplo vendendo produtos 'verdes' alardeando da súa sensibilidade para co medio ambiente ou promocionando produtos de 'comercio xusto' e os seus efectos solidarios. Estratexias farsantes fáciles de desenmascarar. Non é difícil atoparnos café de comercio xusto das mesmas empresas estrelas do prezo inxusto (pagan unha miseria aos cultivadores de café e cóbrannos aos consumidores prezos moi moi superiores). Ou tropezar con hipotéticos tomates ecolóxicos en supermercados cómplices da asasina globalización alimentaria. Pasen da sección de verduras á pescadería e atoparán por exemplo perca do Nilo a menos de 8 euros o quilo. A perca é un dos casos paradigmáticos do expolio dos bens naturais que sofre África. Mentres dous millóns de persoas xunto ao Lago Vitoria, onde se pesca a perca, pasan fame, a maquinaria do negocio ofértanos dous millóns de racións de perca acotío para goce da poboación europea.

Para rematar, tampouco o 'ecoloxismo' dos pobres tomates sérvenos, porque son producidos baixo o mesmo esquema de agricultura industrial identificada antes como ameaza para o pequeno labrego. A súa única diferenza será que quizais non sexan tratados con pesticidas, pero se cultivaron con horas de traballo lixo, con uso esaxerado de auga, para, logo de percorrer moitos quilómetros (coa súa contaminación correspondente), chegar a destino competindo, grazas aos seus mellores prezos, cos tomates producidos en pequenas hortas familiares do campesiño local.

Esteamos atentos entón a estes mecanismos perversos retocados co pincel verde da ecoloxía ou do comercio xusto, que non só non cuestiona o modelo senón que utiliza os nosos ideais para perpetualo.•