[Sin Permiso]

Planktos Inc. é unha empresa con sé en San Francisco, Budapest e Vancouver, que se dedica a vender "créditos de carbono" a quen queiran pagar as súas culpas ambientais. Para iso fan un cálculo da cantidade de emisións de dióxido de carbono que produce un fogar, diferentes vehículos e medios de transporte ou actividades industriais. Unha casa mediana, pode pagarlle a Planktos 60 dólares e con iso "borrar completamente" a súa pegada ecolóxica. O pecado dun voo doméstico pódese absolver con só 5 dólares, ou se é internacional, con 20. Se vostede usa bicicleta e leva unha vida de consumo austero, de todos os xeitos pode pagarlle a Planktos para que arranxen coa nai natureza como absorber a contaminación xeral. Abofé que o verdadeiro negocio de Planktos son as empresas, ás que ofrece plans especiais moito máis custosos, segundo canta contaminación produzan.

A forma de "pagar" de *Planktos é diseminar nano partículas de ferro no mar, para aumentar as súas propiedades como sumidero de carbono. Isto parte da teoría do oceanógrafo John Martin, que en 1990 suscitou a posibilidade de arrefriar o clima estimulando o crecemento de fitoplancton nos océanos, que tamén xeraría nubes. O ferro funciona como fertilizante do plancton, que absorbe dióxido de carbono, baixando tamén a temperatura do mar.

Varios gobernos participaron neste tipo de experimentos de xeoinxeniería -modificación do ambiente planetario en totalidade- como posible mitigación do cambio climático. Ata o Panel Intergubernamental de Cambio Climático (IPCC, polas súas siglas en inglés) mencionábao como tal. Pero en mayo do 2007, o informe do IPCC reprobou este tipo de experimentos, afirmando que "As opcións de utilizar xeoinxeniería seguen sendo altamente especulativas e teñen o risco de efecto colaterais descoñecidos". (Afp 29/04/2007).

Case ao mesmo tempo, a revista Nature, publicou un estudou feito por 47 científicos oceánicos sobre a fertilización con ferro (26/04/07). Entre as súas conclusións, afirman que a fertilización con ferro ten poucas posibilidades de capturar carbono, e menos en forma permanente. Pode absorber certa cantidade, pero logo libérao novamente. Xa antes a revista Science advertira sobre os riscos que podería significar para as cadeas alimentarias mariñas a sobrealimentación repentina polo aumento de fitoplancton. Pero ademais, sinalaban un risco aínda maior cando estes experimentos están a cargo de empresas comerciais, que entre a falta de regulación e a súa ambición de gañar diñeiro, poderían producir verdadeiros desastres, con ferro ou outras sustancias.

En efecto, Planktos non é a única empresa que está vendendo créditos de carbono a través da fertilización con ferro. Tamén existen outras como GreenSea Venture Inc, que xa realizou experimentos no Golfo de México, e Climos, con sé en San Francisco.

O paradigmático de Planktos, é que anuncia que fará un vertido de ferro no océano moito maior a ningún antes realizado; en nanopartículas (que agrega aos riscos, o descoñecemento do comportamento das partículas nanométricas e o feito de que durarían máis tempo na superficie); nun área de 10,000 quilómetros cadrados próximos ás Illas Galápagos, un ecosistema único e moi delicado, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Isto pese a que a Axencia de Protección Ambiental de Estados Unidos, (EPA, polas súas siglas en inglés), indicoulle que este vertido contravén a lexislación Ocean Dumping Act, de Estados Unidos, polo que non podía facelo nin nas súas augas nin co seu barco Weatherbird II, xa que ten bandeira dese país. A resposta de Planktos, que se proclama ambientalmente responsable -ata para pagar as culpas ambientais doutros- foi que podían cambiar de barco ou de bandeira, para realizar o vertido en Galápagos, onde a EPA non ten xurisdicción.

Fronte á protesta de varias organizacións da sociedade civil e das propias autoridades do Parque Nacional de Galápagos, este 22 de xuño de 2007, o comité científico asesor do Convenio de Londres da Organización Marítima Internacional (que se ocupa da contaminación dos mares por vertido de desechos), fixo unha declaración onde "nota con preocupación que este tipo de experimentos a gran escala poden ter potenciais impactos negativos, tanto sobre o ambiente mariño como na saúde humana" e que xa que logo se requiren avaliacións coidadosas sobre moitos aspectos, antes de proseguir con eles. Indica tamén que este tipo de experimentos ademais non parece ter efectividade para o que din ser o seu propósito: absorber dióxido de carbono.

De feito, o director de Planktos admitiu nunha entrevista radial que a súa actividade "É máis ben un experimento de negocios que un experimento científico".

Resumindo: a costa da traxedia do cambio climático, xorden empresas que venden os seus "servizos" aproveitando o mercado de emisións de carbono (nefasto e erróneo de orixe, xa que non vai ás causas reais senón soamente serve para os negociados), aprópianse dos océanos que son bens comúns, non cumpren coa lexislación do seu propio país, van aos mares do sur a contaminar áreas únicas como Galápagos e crean novos problemas que ata poderían empeorar o que din combater.

Nota bene: A información deste artigo provén de varios informes de Grupo ETC / www.etcgroup.org