[Insurgente. Traducido por altermundo.org]

O país era Chile, o pobo era o chileno e quen xustificaba de tan cínica xeito a necesidade de non permanecer impasíbeis ante tan vermella metamorfose era Henry Kissinger, en tempos en que Salvador Allende gañaba nas urnas o seu dereito a gobernar.

Kissinger, secretario de Estado dos Estados Unidos, encabezaba un "segredo" Comité of Forty (Comité dos 40) que en connivencia coa CIA tiña como misión desestabilizar o goberno de Chile. Na tarefa colaboraba eficazmente a Compañía Internacional de Teléfonos e Telégrafos (ITT) con máis de 400.000 empregados e funcionarios en 70 países e cunhas ganancias maiores que as que obtiña Chile como país. A ITT dedicábase a producir equipos electrónicos, armas sofisticadas e sistemas de comunicación, ademais de participar na carreira espacial, emprestar cartos, contratar seguros, explotar bosques, fabricar teléfonos, operar no turismo e esnaquizar gobernos e presidentes que non "respectasen" as súas ganancias e negocios. O problema da ITT con Allende non era só ideolóxico, tamén a indignaba que o goberno chileno se propuxera nacionalizar os teléfonos e pagarlle á ITT o que a propia compañía estadounidense declarara que valían os seus negocios na súa declaración de impostos.

John McCone, director da ITT e que fora anteriormente director da CIA, puxo en mans da desestabilización todos os millóns de dólares necesarios para que Chile volvese á "normalidade"?.

Coa colaboración da burguesía local, a Democracia Cristiá e os medios de comunicación afíns, primeiro esborrallouse o prezo do cobre no mercado mundial para deixar a Chile sen divisas, despois negáronselle préstamos e recursos, seguidamente organizáronse folgas e sabotaxes, paralizouse o transporte, provocouse a carestía e a especulación, asasinouse ao xeneral René Schneider, cabeza do exército e oposto a vulnerar a orde constitucional...

Cando malia todo o pobo de Chile volveu ás urnas e outorgou de novo a súa confianza a Allende e ao goberno da Unidade Popular, aínda con maior marxe de votos que a primeira vez, xa aos inimigos de Chile só lles quedaba por intentar un último recurso: o golpe militar.

E apareceu Pinochet.

E houbo festa en Miami e o mundo occidental e cristián respirou aliviado.

Foron moitos os que non se quedaron cos brazos cruzados.

E tanto ten que ao último canalla daquela longa trama se lle levase finalmente ao banquiño. Á marxe do noxo que provocou o crime daquel soño chileno, foron moitas as mans que levantaron o coitelo, que asasinaron a Allende, que torturaron e desapareceron a miles de chilenos, e Pinochet chegou ao final para levarse os "aplausos" e algunhas que outras contas en Suíza e Estados Unidos.

A Pinochet nunca se lle levou a un tribunal, que non hai tribunal que dispoña de tan longo banquiño.

* Este enderezo de correo-e est� protexido contra spam bots, necesitas ter o Javascript activado para podelo ver