[Berria ]

María Teresa Fernández de la Vega está convencida, iso dixo polo menos, de que non se conculcará dereito algún de ninguén se o Tribunal Supremo ou a Audiencia Nacional toman as medidas cautelares que pediu o fiscal e o avogado do Estado contra EHAK e EAE-ANV. A segunda de Zapatero quere dicir que a prohibición de presentarse ás eleccións a dous partidos políticos -no momento en que ambos son legais, cando non se sabe que decidirá ao final do procedemento a sala 61 do tribunal- non conculca o dereito de ambos os dous partidos a participar en asuntos públicos nin o dereito ao sufraxio pasivo. Para comprender por que unha decisión así non conculca dereitos basta ler as palabras do fiscal do Estado. Poden atoparse na petición de ilegalización de EHAK.

Por unha banda, «a participación de candidatos dos partidos denunciados no proceso electoral e a súa posible elección quitaría efectividade á sentenza que poida dar o alto tribunal; en efecto, se a sentenza dá por boa a petición de ilegalización, crearía unha situación paradoxal, isto é, os candidatos de forzas políticas ilegalizadas serían deputados ou senadores electos». E, por outro, «sendo verdade que a adopción da medida [a prohibición de presentarse a eleccións] impediría servirse do dereito ao sufraxio pasivo aos candidatos das listas anuladas, é tamén verdade que, ao terse feito a petición [de ilegalización] antes do final do prazo de presentación de candidaturas, sempre poderán presentarse noutras candidaturas que se compadezcan coas súas formulacións ideolóxicas e políticos e que non teñan vínculos cos partidos cuxa ilegalización se solicita».

Non se pense que o fiscal limite a hipótese a unha sentenza ao seu favor. Tamén previu o contrario. Pero non hai problema. Se finalmente o Supremo non ilegaliza a EHAK ou EAE-ANV, as consecuencias das medidas adoptadas «non serían irreparables». E a solución, fácil: apertura das sedes clausuradas, devolución do diñeiro retido e levantamento da suspensión de actividades políticas. E no caso dos deputados ou senadores que quedaron sen poderse presentar ás eleccións do 9 de marzo, non hai paradoxo. Que se arranxen. Non tiñan máis que presentarse con outro partido.

Estas liñas poden aparentar maiores trazos chocarreros que as dun fiscal rigoroso. Pero non son ruxe-ruxes. E deixan patente o sentido de tamañas «medidas cautelares». Un estado que se di garantista ten instrumentos para deixar ao procesado sen garantías nin protección, é dicir, instrumentos legais para facer cumprir as consecuencias da sentenza antes de que esta se dite. E é hora de servirse destes instrumentos de excepción. Non crean escándalo e dan votos.

É un costume arraigada na Audiencia Nacional -polo si ou polo non clausuraron Egin e Egunkaria e polo si ou polo non deixaron fóra da lei a Udalbiltza, Askatasuna e demais-, pero no Tribunal Supremo é nova esta artimaña de condenar antes de xulgar.

Esta próxima semana os avogados de EHAK e EAE-ANV non terán tempo para aburrirse: a sesión do caso de EHAK o luns na Audiencia Nacional, a do de EAE-ANV o martes e catro o venres no Tribunal Supremo para examinar as dúas peticións da Fiscalía e as outras dúas do avogado do Estado, cada cal coa súa sesión.

Só falta saber quen terá a honra de ilegalizar aos dous partidos da esquerda abertzale, posto que, a pesar de que a decisión tomarana os xuíces, o Goberno de España xa asegurou «ao cento por cento», en boca de Fernández de la Vega, que nin EAE-ANV nin EHAK -nin ningún outro partido de esquerda abertzale- presentaranse ás eleccións. O ministro de Xustiza, Mariano Fernández Bermejo, dixo que os «tempos» marcaraos o Tribunal Supremo, pero coidado tamén agora, xa que, se non os marca un xuíz instrutor humilde, como queira que o Supremo atrasou a decisión polo menos ata o venres, Garzón tomará novamente vantaxe.

Responsables. Menos mal que todos os partidos abertzales están en contra das ilegalizacións. Imaxínense se non fose así. Por exemplo, a Iñigo Urkullu faltoulle pouco para dicir que a esquerda abertzale hase ilegalizado a si mesma e que está máis a gusto na ilegalidade. E Nekane Erauskin [deputada e portavoz de EHAK no Parlamento vasco] tampouco necesitou moito para dicir que os principais responsables de que EHAK estea en vías de ilegalización son Juan José Ibarretxe e Izaskun Bilbao [presidenta do Parlamento vasco]. E é que, máis aló das conculcacións de dereitos, a competencia política segue o seu camiño, como ten que ser, máis aínda en véspera de eleccións. Que a Garda Civil torurou a Igor Portu e Mattin Sarasola? Leña ao PNV e Nafarroa Bai por asinar unha moción de amparo ás forzas de seguridade españolas. Que o Tribunal Supremo de España condenou a Juan Maria Atutxa, Gorka Knörr e Kontxi Bilbao? Leña a Batasuna por non votar a Atutxa como presidente do Parlamento vasco. Que ilegalizarán a EAE-ANV e EHAK? Por unha banda pau á esquerda abertzale e, polo outro, a Ibarretxe. E é que o curto prazo é agora a lei: comportarse coma se tivesen como inimigo máis acérrimo ao aliado que nalgún momento necesitarán, e logo o que veña. Son eleccións. É política.