Vai para dous decenios que alguén enunciou esta certeira advertencia: "o marxismo ten que distinguir con moita claridade entre o nacionalismo dos opresores e o nacionalismo dos oprimidos". Ese alguén era nada menos que Michael Löwy…

Volvo ao rego, despois de cousa dun mes de excursos por outros temas e mesmo excursións por outras terras. E retorno ao ponto dese rego onde parara de arar. Guindara unha pergunta á que só dera lacónica resposta cun sarcasmo -ou sexa, que non a contestara, deixáraa suspensa no ár. A pergunta era ésta: e a República? Vaites, vaites... Serei quen de contestala agora?

Unha releitura atenta dos tres últimos séculos de historia política da humanidade, feita –esplicitémolo para sermos honestos– con lentes europeus, pon de manifesto que os valores primordiais que lle imprimen unha dinámica de avance social forman unha constelación que eu ousaría esquematizar na articulación dos seguintes vértices: soberanía popular, fraternidade, democracia participativa, república e esquerda.

Unha nación nacida na Historia, pero negada polo aparello de estado que a domina e subsume no seu ámbito de poder político, está sometida a mecanismos de alienación cultural e ideolóxica que impiden que tódolos seus cidadáns teñan consciencia da sua identidade colectiva.